In een weekend kan veel gebeuren, al was ik niet een druk baasje dat overal heen vliegt en probeert geen moment te missen.
Panta rhei … vermoeidheid, raar gevoel rondom spijsvertering en smaak, opspelende bijholte-ontsteking en koortslip dat wisselt tussen opdrogen en weer opengaan. Alles went, toch verschuift de aandacht soms van dankbaarheid voor de stappen voorwaarts naar de tè vertrouwde ongemakken.
Kleine grote dingen kunnen soelaas brengen en omslag van gedachten (dus emoties): een paar uurtjes vol overgave in de sauna met José, weer getracteerd worden op ontbijt dat ze klaarmaakt terwijl ik nog kan blijven liggen, een ochtendzonnetje voordat de voorspelde wolkendeken zich uit niets lijkt te vormen.
Dan is thuiskomen vandaag, de reis weer oppakken en proberen zonder verwachting te genieten van de prettige en minder prettige dingen die zich presenteren … niets is blijvend, dus waarom hechten aan de herinnering van wat er zonet is gebeurd, of me zorgen maken om wat er straks misschien komt?
Understanding Beats Fear 