SKIN
Stale joke from my highschool days (told by one of our teachers):
A mother takes her eight-year old son to the doctor. “What seems to be the problem?”
James swallowed a penny, Doctor, and I don’t know what to do.
“Well, in that case we’ll have to keep him here for observation. He’ll spend the night in a ward. Give me a call later tomorrow morning.”
Next day on the phone mum asks: Good morning, what’s the news about James?
“Still no change” says the doctor.
That summarizes my condition since my last post on Friday. Well, not entirely: if anything, my skin condition gave rise to more dryness, more redness, more flaking. Ointments, pure almnd almond oil to which I added drops of essential oils, gave relief for the moment and for the night. By day I notice that my sleep has been superficial: my dreams incorporate a compulsive script involving internal dialogues around trying to charm the itch into something abstract and innocent. The energy that took, meant several unavoidable naps by day. Survival mode, so to speak.
The sauna treat yesterday brought relief and escape for a few hours. José’s support and care did the rest. Getting up this morning was doable, and the morning walk gave a physical boost and mental satisfaction: despite the far from pleasant sensations on and in my skin, I haven’t thrown the towel in the ring. Tomorrow around a plannend consultation with a rhinologist, I’ve asked for attention for my hide.
In the midst of all this, my almost ingrained scepticism regarding the value of ‘regular’ medical treatment for chronic dis-ease pops up again; did I give in too easily, did I chicken-out at the consultation with the oncologist who replaced the main consulting specialist while on holiday, telling me my condition was now critical (it’s been that way for years, according to the protocol) and if I don’t opt for chemo, they can’t stand in for for a reasonable outlook on life beyond a few months. My initial bravour to wing it and use up the last fuel in the tank before bringing my old cart to the scrapyard, “In for a penny, in for a pound”, was shaken. Ultimately it was my decision to take the road of chemotherapy.
Let’s see what turns up tomorrow.
– – – –
Het was stil in het weekend … niet zoveel te melden? Ja en nee. M’n optimisme dat het iets beter ging met m’n huidaandoeningen, bleek voorbarig te zijn. Roodheid, schilferen, jeuk … krabben is verlokkelijk, biedt echter tijdelijk soelaas en wakkert instantverslaving aan – “meer, nog even, dan hou ik op.” De nacht, het ontsnappingsmechanisme sinds mesenheugenis, brengt tijdelijke vergetelheid, totdat de jeuk ongenodigd in m’n dromen verschijnt, zich vermengt met de interne dialogen die inherent zijn aan het dromen – althans in mijn geval – en medeschrijver wordt van het script dat gelijk op met het filmen wordt geschreven.
In de ochtend zijn de rollen omgekeerd: m’n wakkere geest moet nu dealen met de jeuk en de nieuwe wolkjes neerdwarrelende huidsneeuw bij het aankleden, die niet anoniem blijven op het donkerrode vloerkleed. Aan de slag: ochtendwandeling, ontbijt maken en samen nuttigen, ik kak in, nauwelijks beseffend hoeveel energie deze andere vorm van slaap eigenlijk kost. In de loop van de dag dringen de uitgebreidere powernaps zich nog een paar keer op, soms terwijl ik zit te lezen, naar de radio luisteren of tv te kijken – rare sensatie om mezelf te hervatten net voor ik zijdelings omval. Ik ben in overlevingsmodus, denk ik.
Morgen tussen een overleg met de verpleegkundig specialist en een gepland bezoek aan de KNO-arts, verzocht ik aandacht te krijgen voor mijn grootste orgaan: m’n huid. Ik moet waken voor de terugkeer van mijn bijna ingeboren skepsis over reguliere medische behandelingen voor chronische aandoeningen … het middel is erger dan de kwaal … academisch geschoolde artsen die afgeven op “alternatieve” genezers en geneeswijzen – wie is hier alternatief? Wat was er eerst? Alternatieve genezers zijn ‘zoekers’, reguliere zijn ‘weters’ (het is op [x] duizend personen getest, werkt in [y]% van de gevallen heel goed, dus we hebben reden aan te nemen dat het in uw geval grote kans van slagen heeft) … en soms weten ze het niet.
Morgen: nieuwe dag, nieuwe kansen. Place your bets please … rien ne va plus.
Oh, East is East, and West is West, and never the twain shall meet, […]
Rudyard kipling, poems
Understanding Beats Fear 