Mmm … I rejoiced too soon; a few hours after Thursday’s post, the familiar but not-so-welcome itch dropped by, uninvited. Squeamish feeling in my stomach, taste buds out of balance, and a flu-like feeling in my body, without fever.
Full of doubt, I went to the hospital after lunch for the planned second shot. The nurse who did the physical check and standard questioning before inserting the intravenous needle, picked up the signals and conferred with an available oncologist. We agreed it was best to skip the chemo that day, no catch-up session. I was relieved, took the day for myself to feel whatever popped up. Had a reasonably restful night. Friday: low profile, felt the toxins circulating in my innards and exiting by any of the ports this amazing human body offers. Interesting to observe that although – as I’ve come to believe through the years of experience and learning – I AM not my body, but I’ve borrowed it from Mother Earth to learn some essential lessons, is my tendency to associate my flesh, bones, blood and organs with ME. The moment I become aware of this, the discomfort becomes less intense; transparent, as it were, or rather like viewing the inside world the way we view the outside world through lace curtains: clear enough if you focus on detail, vague enough not to be dominant if you shift your attention.
Ik had blijkbaar de huid verkocht voordat de beer geschoten was: enkeke uren na de chemo van woensdag, kwam de onderhand vetrouwde jeuk op bezoek, even later vergezeld van een draaierige maag, smaakvervorming en griepachtige verschijnseken zonder koorts. Donderdag toch naar het ziekenhuis gegaan, met dubbele gevoelens en een licht gevoel van voorhanden onheil. De verpleegkundige die de controles deed voordat de infuusnaald ingebracht zou worden, pikte dit op en vroeg adequuat door. Zij nam contact op met een dienstdoende oncoloog , die adviseerde het infuus (2e dosis van behandeling 4) over te slaan; over vier weken weer volgens schema hervatten. Ik was opgelucht, heb de rest van donderdag en de gehele vrijdag gebruikt om m’n wonden te likken en ‘ik hoef niets’ te vieren.
Understanding Beats Fear 