Vrijdag 211119 | Friday

M’n huid zit me nog op de huid. Frustratie doet een pesterijdansje met m’n geduld en doorzettingsvermogen. Tien dagen en drie meldingen aan het ziekenhuis verder dat de strakgespannen rookvleeskleurige huid op m’n onderbenen, versierd met craquelé als een Chinese porseleine vaas uit de zoveelste Dynastie echt geen glimlach tevoorschijn tovert, nog steeds geen reactie op m’n verzoek om een dermatoloog met spoed in te schakelen.

De assistente van de behandelend oncoloog gaf aan dat de dokter m’n huid eerst zelf wil zien. O? Om de overbelaste huidinspecteur te ontzien, of uit nieuwsgierigheid of kennisverbreding (ja, ook ik wil altijd alles weten)? De afspraak met deze specialist staat voor komende dinsdag. Als er dan nog ‘n afspraak gemaakt moet worden en de huidoloog is inderdaad overvraagd, zou het nog wel ‘n week of meer kunnen duren. Ik vraag me af of het dan nog nodig zal zijn … ik zie zelf een aantal opties:

1) ik zie het lijdzaam aan (as usual)

2) nog even geduld hebben: het gaat vanzelf over (– not bloody likely)

3) ik spring uit m’n vel

4) ik spring uit het raam

– Wat zou jij (als je je kunt inleven) mij aanraden?