Understanding yourself and the world around you, empowers you and helps you help yourself and others.
Boomer, waar sta je nu?
Behoor je tot de na-oorlogse generatie, net als ik, of ben je ‘n nakomeling van die generatie? Ik laat om te beginnen het licht schijnen op mijn leeftijdgenoten; misschien ontdekken we patronen of juist grote verschillen …
Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe jullie, de tweede generatie – en na jullie, de derde generatie – in het leven staan en wat jullie van je ouders hebt meegekregen (of niet).
Schaadt het niet, dan baat het niet.
Nederlanders houden van Engelse woorden:
Motorduivels met sliertjes aan hun leren pak en een pispot op hun hoofd houden van boodschappentassen (shoppers).
… o ja, Nederlanders houden ook van Italiaanse woorden: ‘mag ik een panini?’
Vorrei due paninini, zou ‘n Italiaan zeggen. E tu, vuoi un’ panino? – is dat zo moeilijk: -o voor mannelijk/onzijdig enkelvoud, -i voor meervoud?i
Zo vinden er dagelijks verkrachtigingen plaats van buitenlandse talen.
– Wanneer komt er een Me Too beweging voor misbruikte leenwoorden?
Wat is het toch met die tweeslachtige Nederlandse letter V? Verdient zij geen ereplaats meer, is ze in vergetelheid geraakt?
Dan heb ik het over hoe zij behandeld wordt in de spraak. En niet zomaar van jan en allemens (genderneutraal), nee, journalisten, politici, wetenschappers hoog- en laagleraren – ze maken zich er allemaal schuldig aan. Op NPO Radio4 hoor ik regelmatig Fifaldi langskomen; is dit een samentrekking van een wereldorganisatie op het gebied van sport en een grote budgetsupermarkt keten?
Ik vrees (‘– valt er wat te frezen?’ hoor ik een metaalbewerker roepen) dat de Fiktorie van de V als gereedschap voor klanknuancering en eerbetoon aan leenwoorden en buitenlandse namen, bekeken is.
Als er meer exemplaren van Louis fan Gaal op het internationale perstoneel verschijnen en Nederland komt gunstig uit deze en toekomstige WK’s, hebben we straks zelfs in het internationaal Engels geen V meer nodig. Gelukkig ben ik nooit in de VUT geweest, anders had ik nu geen fut gehad om me druk te maken over misbruik van de enige letter die iedere nederlander herkent – zij het in spiegelbeeld – als een letter in Nederlands Gebarentaal … Vuck joe toe!
Geef mijn portie maar aan Vicky.
221210, update:
O ja: tegenwoordig komen boeken uit met een koffer, als ik boekbesprekingen op de radio mag geloven…
On Friday evening I sent this message to a family member:
When I turned my phone on again on Saturday morning, the Mail banner on my phone displayed this message:
Coincidence?
My love,
Hold me in your arms
while I embrace you
let our legs intertwine
while our bellies make believe
we’re twins in a womb
in our desire to be as one
knowing that this
will only prove
how desire
gets in the way
of its own fulfilment
herfst
De oranjegele ochtendgloed van maart
die zij met zomerse gulheid in gedachte
onbezonnen aan ons schonk,
trekt september nu met volle teugen terug,
alvast uit angst voor de schrale grauwe guurheid
van november
Tranen uit de hemel dalen neer
op dapper bloeiende buitenbloemen
Nu de dagen korter worden
en de hemel donkert
wordt de tijd langer
om het licht in mijzelf te zien
No news is good news?
(Nederlandstalige lezers: heb je moeite met de engelse tekst, probeer [een gedeelte van] onderstaande te kopiëren en plakken in Google Translate oline; maximaal 1000 tekens per keer. Zelf vertalen kost mij veel tijd en ik heb zojuist een proef gedaan – ik ben onder de indruk; kon geen kromme of inhoudelijk onjuiste vertalingen ontdekken.)
Well, not quite. Avoiding the habit of qualifying almost everything with ‘good’ or ‘bad’, let’s say there have been developments which detracted from my sense of well-being and others which promoted it.
During the twelve days of convalescence I found myself counting my blessings, despite the tribulations endowed upon me to test my mettle: the constant itchy rash on practically my whole body took its toll on the quality and duration of my sleep. The pain in my fractured hip was secondary to the discomfort on the outside of my body, as it was dependent on movement and lying or sitting posture, which could be influenced. The dedication, friendliness and communication skills of the caregivers was a blessing. My mood and confidence in a speedy recovery were certainly stimulated by their interaction. Once I was cleared by a negative Covid test and could join the other patients in the living-room for the three main meals and three inbetweens, I became aware of how lucky I was: I didn’t need an operation, still had both legs and could move around with a choice of accessories: wheelchair, walker or crutches. Physical therapy helped monitoring my healing and discovering how I would cope after discharge.
My biggest challenge was the food, so alienated from my own tried and tested diet. The caregivers could do little about that: the hot meals came from a catering company far away, in sealed plastic trays which were kept hot during transportation. One tasteless, over-cooked vegetable, potatoes or other starch and processed meat in different forms with the same taste – none – compensated by a glue-like gravy with a flavour indeterminable by my taste-buds, which are well-trained in discerning individual ingredients. By the time a dietitian had intervened and ordered hypo-allergenic meals (which were entirely devoid of taste), I could ‘enjoy’ them twice before being discharged.
Other events which contributed to variation in the daily routine were a visit to a dermatologist and an oral surgeon, which I could pay by wheeling myself along the corridor connecting the convalescence centre and the main hospital building. A biopt of my skin would later pinpoint my skin condition as eczema. The recommendation to apply a corticosteroid ointment wasn’t very welcome; I’m wary of introducing pharmaceuticals in my already overstimulated immune system; I postponed the application until I noticed that the hypo-allergenic gel and creams recommended by a trusted pharmacist, although certainly alleviating, did not succeed in curing the ailment. At a follow-up consultation with the dermatologist, I decided to give the prescribed cream a try for a limited period. To be honest, it did help, though not permanently – repeated local treatment is necessary. Now the rash and itch are bearable at a threshold level.
In the same week I had a molar extracted by the oral surgeon. A previously made panoramic X-ray and a CT scan of my jaw (the day I broke my hip) confirmed that the chronic sinusitis and restless jaw I’d had for several years were being fired by abscesses in all three roots of said molar. Extraction was a relief, increasingly so as the after-pain abated and the gum healed. From the research I’ve done, along with my intuition, I’m convinced that this long-term abscess – if not solely responsible for – certainly contributed to the development of my chronic disease. This (long-lasting inflammation or abscess) is something I feel should be a standard aspect of health screening to detect early symptoms of, and prevent cancer and other immune system disturbances. I intend to follow-up on this.
Equally important: the same molar had a root canal treatment almost 30 years ago. There’s lots of easily accessible information on the dangers of root canal extraction.
In my next post I’ll report on the developments in my cancer therapy.
It’s been silent for long; let’s say that so much has happened in a short period that I was somewhat overwhelmed and found it difficult to distantiate myself from all the bodily sensations to launch a readable blog post. I hope to elaborate on this in the coming days.
Mijn lange stilte heeft te maken met de stortvloed aan fysieke verschijnselen de afgelopen twee weken; deze hielden me dermate in beslag dat een enigszins overzichtelijk en leesbaar verslag er even niet inzat. Ik hoop de komende dagen daarop in te gaan. Ondertussen dank aan jullie allemaal die mij berichten hebben gestuurd om op de hoogte te blijven en mij een hart onder de riem te steken.🙏🏼
Geduld en toewijding, focus op het doel en zoveel mogelijk zelf doen tijdens revalidatie, hebben hun vruchten afgeworpen – de attente en liefdevolle zorg door alle medewerkers van Noorderlicht Revalidatie heeft een enorme bijdrage daaraan geleverd – vanmiddag ben ik met de taxi naar huis gebracht.
Wel uitdagend, met één kruk door het huis lopen inclusief de trap naar slaap- en badkamer en boodschappen doen op de markt wakkert creativiteit aan en is een voortzetting van de oefeningen bij de fysiotherapie.
Patience, commitment to the cause and focusing on my goal, along with doing what I could without – or with minimal – assistance, paid off, not to mention the attentiveness and kindness displayed by all staff at the revalidation centre. This afternoon I returned home by taxi. With creativity and dexterity, continuing along the line of the physiotherapy sessions, I move about the house, including negotiating the staircase with a single crutch. An excursion to the nearby market while the thermometer read 4 degrees and a sturdy breeze reminded me winter has definitely started, was a novel experience after spending twelve days in a heated indoor environment.
Humpty Dumpty sat on a wall,
A nursery rhyme from my early childhood
Humpty Dumpty had a great fall.
All the King’s horses and all the King’s men
Couldn’t put Humpty together again.
I remember saying to family and friends that constant itch is worse than pain. Be careful what you say: words are messengers to the Cosmos, spiritual guides, God, angels … [please fill in your preferred entity and bear with me], so mind your thoughts and their verbalizations. ‘You want to prove it? – here you go!’ Well, it worked: for forty-eight hours the itch was numbed by the threshold pain in my hip, larded with explosive cries at every not-yet tolerated move, accompanied by utterances that would make my religious friends cringe (sorry!).
Is it a blessing in disguise that since my stay here in revalidation, the itch took over from the pain?
… A new paradigm since last Friday; much has changed.
There’s much to tell; so much that I haven’t found time (or physical composure) to keep you informed. So for now, a seriously abridged account …
Knocked off my bicycle by a traffic barrier closing on my forehead, my right hip was fractured. Ambulance staff diagnosed ‘most probably not broken’, so they brought me home, helped me up the stairs and onto the living-room sofa, from which I couldn’t rise for three nights.
Monday morning (22nd) I couldn’t cope with immobility and excruciating itch, so after a call to my family doctor I was soon fetched for an X-ray; trachantus major fractured, two thirds of the way down. Lucky and happy: no operation needed! Again two hours later I was in bed at the adjacent revalidation centre, where I’ve been in ‘good’ (empathetic, caring and knowledgeable) hands since then.
(Tuesday 211130)
An advantage of being in care in an institution adjacent to the hospital, is the shorter physical and bureaucratic distance from specialistic treatment: the extraction of a molar suffering long-term infection in all three roots, was a bit uncomfortable, though the operation went well without collateral damage and the after-pain is manageable with paracetamol. My hopes and trust are high that the chronic sinusitis above my upper jaw will soon be no more than a memory. Seeing that the place adjacent to the extraction has been vacant for decades, fattening my piggybank for an implant is a new focus point. Well-chewed food lies at the base of efficient digestion, which in turn is the foundation of good health, I believe.
To be continued …
– zie het kinderversje uit mijn vroege herinneringen, hierboven.
… ‘n Nieuw paradigma sinds afgelopen vrijdag. ‘Krak! Aauw!’ ambulance, thuis op de bank, vervelend, gedeeltelijk hulp- en hopeloos; na drie dagen, Röntgen, opname in revalidatiecentrum, onder de pannen, kundig, empathisch en liefdevol verzorgd. Geluk bj ‘n ongeluk …
(Dinsdag 211130)
Daar kon de extractie door de kaakchirurg van een achterste kies waarvan ik decennialang onrust in mijn bovenkaak voelde (alle drie wortelpunten waren ontstoken), gerust bij. Het is gebeurd zonder complicaties, beetje napijn die met paracetamol binnen de perken te houden is en nu hoop en vertrouwen dat de chronische sinusitis boven die kaak door mijn lichaam spoedig wordt opgeruimd. En sparen voor een implantaat, want op de plaats aangrenzend aan de verwijderde kies is decennialang een vacature. Effectief gekauwd voedsel ligt aan de basis van optimale spijsvertering, die weer de grondslag vormt van gezondheid, naar mijn mening.
– wordt vervolgd.
Understanding Beats Fear