Woensdag 211013 | Wednesday

Vannacht kon ik niet in slaap komen door de (niet onuitstaanbare, wel irritant plagerig aandacht vragende) jeuk. Bij het wrijven over de huid van armen, benen, buik en borst, dwarrelden de huidschilfers richting tapijt als de sneeuwvlokjes in het landschap met sneeuwpop na het omkiepen en neerzetten van de presse-papier uit mijn jeugd. De huid op mijn billen en gordelgebied kon ik niet meer herkennen als mijn eigen … ze voelde als een zeer slecht gelooid lapje varkensleer waar de vleesrestjes aan de binnenkant zijn ontsnapt aan het schraapmes van een totaal niet gemotiveerde, dronken looier in de nachtdienst.

Na ‘n klein uur woelen greep ik naar een vertrouwd middel uit mijn zelfzorg repertoire: een warm bad met magnesiumzout en een spazout met eucalyptus. Een weldaad: na 45 minuten kon ik met een gebreide sisal washandje de inmiddels verzopen schilfers van me af wrijven – voelend-wetend dat ik hiermee de ergste afvalstoffen uit mijn vergiftigde lijf masseerde; de huid is tenslotte ons grootste orgaan voor uitwisseling met de buitenwereld.
Aahh … verlichting! De jeuk is gezakt van 8,5 tot 6 op de schaal van jeukRichter. Zalige slaap, weliswaar bekort door mijn heilbad, doch een offer dat ik er graag voor over had.

Vermoeidheid ten spijt, trapte ik de 2,3 km naar de fysiotherapeut voor de welbekende, weldadige rugmassage (deze keer met verminderde kracht en overslaan van de varkenshuid). De bijkomstige nagelloze krabbewegingen produceerde net genoeg endorfine om een zonnenstraaltje door de dunne mist van mijn gemoed te prikken.

Het glas is weer halfvol.