Wat kan nieuws vluchtig zijn: eergisteren ging ik nog met open vizier de derde ronde van m’n chemotherapie tegemoet. Gedachten aan het magische getal 3 (de derde dag bij buitensport is traditioneel de beenbreuk- en ongeluksdag) heb ik gauw verschoven naar de achtergrond.
Tijdens het consult met de hematoloog-oncoloog na de bloedtest voorafgaand aan opname, was er alleen maar vreugde over de mooie cijfers – alle waarden gingen de gewenste kant uit, de een wat sneller, de andere langzamer. Na de chemo en een zakje bloed, sloeg het grote ongemak toe: koude rillingen, hoge koorts, jeukende, schilferende huid, algeheel gevoel van malaise, en zo de nacht in en door, niks gegeten, drinken smaakte niet, opgeblazen buik. Bezorgde artsen en verplegenden, metingen om de anderhalf, twee uur. Intense vermoeidheid.
In de loop van de namiddag werd het rustiger in m’n lijf: nu alleen wat kortademig en opgeblazen buik. urineproductie kwam geleidelij
Donderdag 211007
Understanding Beats Fear 