Zondag 211010

In het kort: vrijdag, de dag volgend op m’n vorige post, met de nacht eraan voorafgaand, was er een om niet te willen herhalen: een mix van symptomen die zich ophoopten als een menselijke stapel pannenkoeken – een spel dat we als jongelingen deden met vrienden om te kijken hoe lang degene onderop het nog volhield; ik lag in deze metafoor onderop. “Stop, genoeg, hou op!” was hier zinloos geweest.

(Nou ja, toch maar iets minder kort):
Van donderdag op vrijdag:
Een tweede nacht met misschien 3 uur slaap in versnipperde strookjes was verschrikkelijk. De matras, die bron van veiligheid en gedragen worden, werd een kwelling: een kuil die wel leek veroorzaakt te zijn door een walrus die hier uit erbarme werd opgevangen, belemmerde iedere natuurlijke wenteling die inherent is aan mijn slaappatroon. Ontebare beelden- en woordenstromen dansten als plaaggeesten door de balzaal in mijn hoofd. Mijn laatste nachtelijke plasbeurt (met opgevangen urine in opdracht van behandelaren en verplegenden om scherp in de gaten te houden of mijn nieren in staat waren hun normale functie weer op te pakken) werd niet gezegend met het gebruikelijke weer inslapen: de verre van fluisternde stemmen van de overdracht tussen nacht- en ochtenddienst rond 06:30 wreef zout in de wonden – die ik met mildheid kon aanvaarden omdat er veel vrolijkheid en lachen doorheen geweven was en ik enorm dankbaar was voor de geduldige, pro-actieve toewijding, alsmede bezorgdheid en zorg die ik ontving. Een klein uur later werd dit gevolgd door de vertrouwde pavloviaanse geluiden van de hardrubberen wielen onder de ontbijtkar en de eveneens opgewekte stem “goeiemorgen, wat wilt u voor ontbijt?” en mijn obligate vraag als een standaardopening van een schaakspel met voor negentig procent voorspelbare uitkomst: “Wat heb je vandaag in de aanbieding?” – gelijk een kind dat met een mengeling van blijdschap en skepsis bij het openen van een verrassingspakketje uit het dubbeltjesautomaat hoopt op tenminste één ander bedeltje dan de vorige drie keer opleverden.

[English summary: From Wednesday afternoon after chemo and a bag of blood, to Friday morning, things took a turn: best summarised as pretty shitty. The planned two consecutive short-stays became four nights in hospital, with a bag of symptoms enough to make my new commitment to chemical treatmen very shaky, By Saturday morning spectacular improvement, along with the absence of alarming lab test results, gave rise to my discharge. Gratitude, humble acceptance, memories of my mother singing “Que sarà, sarà, whatever wil be, wil be …” ]

De rest van de dag was in het teken van meten, regelmatig checken, bezorgdheid van de verplegenden – vanwege extreem lage bloeddruk die hen verbaasd deed staan dat ik überhaupt zelfstandig kon opstaan om naar de badkamer te gaan – dat ik zou vallen als ik teveel probeerde te lopen (douchen afgeraden), terwijl ik snakte naar lekker warm stromend water om de naar buiten gesijpelde ellende van mijn huid te spoelen. Verpakte wegwerpwashandjes met een gelukkig niet-geparfumeerde lotion moesten soelaas bieden. De inmiddels vertrouwde – maar daardoor nog niet geliefde – opgezette buik en onderste ledematen kwamen knagen aan mijn gelijkmoedigheid: de huid voelde als een ballon die we als kind zo vol water propten tot die ging barsten. De weegschaal liet ‘s ochtends zien dat het geen verbeeldig of overdrijving was: zeven kilo aangekomen (zoutwateroplossing dag en nacht per infuus om de nieren te spoelen leverde zijn diensten tegen een prijs).

Het werd duidelijk dat ik vrijdagmiddag niet naar huis zou gaan en als de uitslagen van de kweken van urine en bloed die pas zaterdag verwacht werden, ontstekingen zouden verraden, zou ik misschien pas zondag ontslagen worden. Ik ging een vriendelijk dialoog met mijn nieren aan en ging met alle techniekn die ik ooit van een bekkenbodemtherapeut had geleerd, iedere druppel plas verleiden om in de fles met maatstrepen te glijden – geen geringe kunst, gegevne de diarree die de aanvankelijke verstopping kwam verdrijven. José bood lief aan ‘s ochtends op bezoek te komen, en mijn angst om nog twee nachten op een onbewoond en dor eiland door te brengen (ik wil mijn eigen eetgewoonten en mijn vetrouwde supplementen weer), bracht mij ertoe haar te vragen nog wat spullen uit mijn huis mee te nemen. Dat dit geen cadeau’tje voor haar was, werd heel gauw duidelijk; mijn gevoel van bezwaardheid en schaamte dat ik niet op een ‘normale’ en simpele manier de dagen kon doorkomen, heb ik geprobeerd te temmen met dankbaarheid en te verantwoorden door de stelling dat ik misschien de volgende dag nog niet naar huis kon.

Het einde van het verhaal is dat vochbalans, bloeddruk en temparatuur dermate verbeterd waren dat ik eind van zaterdagochtend toch naar huis kon; wederom liefdevol opgehaald door José, die voornemens was mij het weekend te pamperen. Eenmaal thuis, bleek zij aan het eind van haar latein. Die avond en vanochtend heb ik m’n nieuw-vergaarde reserves ingezet om de rollen om te draaien: de lamme leidt de blinde. Ook bijzonder …
Aan het eind van de middag was het bij mij op: ‘n flinke slaap op de bank was onoverkomelijk. José nam het roer over en bereidde een eenvoudige en smakelijke maaltijd. Ons voorgenomen bezoek om een korte avondsessie bij de sauna te nemen, hebben we verruild voor een avond lekker niks. Voor mij was er ruimte voor deze post.

De blogs die ik in de eerste helft van de week geschreven had en die ik verloren waande door een verkeerde toetsenbordhandeling, bleken vanavond toch opgeslagen te zijn als concept – bedankt WordPress, voor jullie zorgzaam ontworpen software. De kunst avn het loslaten … herinnering aan tekst op het label van een Yogi Theezakje: “Let things come to you”.

Met dank aan jullie allen die belangstellend en misschien bezorgd, berichtjes stuurden om te vragen hoe het ging, na zo’n lange blogstilte.